تارنگاشت عدالت
برگرفته از دنیای جوان
۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵
مصاحبه با حمید شهرابی*
س: شما از سال ۲۰۰۵ در خانه آمریکای لاتین HOLA در تهران تلاش می کنید همبستگی بین خلق های کوبا و ونزوئلا و دیگر کشورهای منطقه را که مدام با تجاوزات و دخالت های امپریالیسم آمریکا رو به رو هستند تقویت کنید. همبستگی از آن سو از زمانی که نظامیان اسرائیلی و آمریکایی مناطق مسکونی و تأسیسات اتمی ایران را مورد حمله قرار دادند، چگونه بوده است؟
پ: در طول این بمباران های خشن کشورهایی چون کوبا، ونزوئلا، نیکاراگوئه و بولیوی (اعضای ALBA) با صلابت در کنار ایران قرار داشتند. نمایندگان دولت کوبا و ونزوئلا حتی همراه شهروندان عادی به خیابان های هاوانا و کاراکاس آمدند تا همبستگی خود را با ملت ما ابراز دارند.
س: در اروپا سیاست مداران از مردمی در ایران سخن می گویند که از رهبری کشور خسته شده اند و اکنون باید برای دمکراسی و حقوق شهروندی و یا به دیگر سخن رژیم چنج، مبارزه کنند. این جو تا چه حد در جامعه گسترده است؟
پ: دولت های اروپایی با در نظر گرفتن ترازنامه غم انگیز خود در ارتباط با حقوق بشر و صلح، از چنان اتوریته اخلاقی و سیاسی برخوردارنیستند که بخواهند ایران را نصیحت کنند. رئیس دولت آلمان حتی مدعی شده است که اسرائیل با حمله به ایران همینطور کارهای کثیف آلمان را انجام داده است! آیا این نمونه برجسته ای برای نخوت و تکبر امپریالیستی نیست؟ بدیهی است که ما نیز مشکلاتی داریم. ولی چه کسی حق دارد به این مشکلات بپردازد: مردم ایران و یا دولت های آمریکا و اروپا که اغلب خود سرمنشا بزرگترین مشکلات ما مثل تحریم های نامشروع و ناعادلانه هستند؟
س: کسانی که از تلاش های شما حمایت می کنند، چه کسانی هستند؟
پ: آنها دارای پیشینه های سیاسی متفاوتی هستند. در حالی که اغلب اعضای ما از جوانان انقلابی مسلمان تشکیل می شود، ولی سوسیالیست های انقلابی از جمله خود من نیز در بین آنها وجود دارد. آنها جنبش مقاومت در آمریکای لاتین را تحسین می کنند. آنها برای شخصیت هایی چون فیدل کاسترو و یا هوگو شاوس بهخاطر از خودگذشتگی تزلزل ناپذیرشان در همبستگی بینالمللی با خلق های زیر ستم احترام زیادی قایلند.
س: آیا شما از دولت و رهبری مذهبی کشور دفاع می کنید و یا موضع شخصی و چپ خود را حفظ می نمائید؟
پ: HOLA یک حزب و یا فراکسیون مشخص سیاسی در سپهر متنوع سیاسی ایرانی نیست. موضع شخصی من که مورد قبول دیگران است، این است که ما از صمیم قلب از جمهوری اسلامی ایران علیه تجاوز امپریالیستی دفاع می کنیم و در عین حال وظیفه انقلابی ما این است که سیاست نئولیبرالی را به نقد کشیم.
س: آیا سازمان های کارگری پشت رهبری سیاسی و مذهبی ایران قرار دارند و یا در وهله اول برای بهبود شرایط مادی زندگی خود مبارزه می کنند؟
پ: از یک طرف انجمن های کارگری مبارز حمایت خود را از رهبری جمهوری اسلامی به ویژه در رابطه با تجاوز خارجی از طرف ایالات متحده و اسرائیل بیان داشتند. این جو اغلب توسط احساس غرور ملی و وحدت علیه تهدیدات خارجی تغذیه می شود که به تظاهرات گسترده مردم انجامید که طی آن کارگران علناً وفاداری خود را به رهبر معظم انقلاب و آمال انقلابی بیان داشتند.
از طرف دیگر کارگران ایران روز به روز بیشتر روی منافع طبقاتی خود متمرکز می شوند و برای دستمزدهای بیشتر، امنیت شغلی و شرایط بهتر کاری مبارزه می کنند. اعتصابات و اعتراضات اغلب توجه عموم را به نارضایتی های اقتصادی جلب می کند که نشان می دهد که هرچند وفاداری قوی سیاسی وجود دارد ولی مطالبه فوری برای عدالت اجتماعی و اقتصادی نیز در طبقه کارگر وجود دارد.
این جهت گیری دوجانبه مبین چالشی است که کارگران اگر بخواهند منافع طبقاتی خود را با روایات گسترده سیاسی هماهنگ کنند با آن رو به رو هستند. وضعیت ثابت نیست و همه چیز در جریان است و درگیری مداومی بین این دو جنبه در طبقه کارگر در ایران وجود دارد.
* حمید شهرابی از اعضای مؤسس و هماهنگ کننده خانه آمریکای لاتین در تهران است