تماس متعدد پزشکیان و علیف؛ منطق ارتباط با متحد اسرائیل چیست؟

 
برگرفته از: فارس نیوز

١٢ اکتبر ٢٠٢۶

بررسی تماس‌ها و دیدارهای رئیس‌جمهور ایران با رئیس‌جمهور آذربایجان در بازه زمانی جنگ ۱۲ روزه تاکنون، نشان می‌دهد که این ارتباط، متعدد و همراه با رویکرد دوستی بوده است. هم‌زمان، منابع خارجی از جمله موسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، از همراهی نظامی و اطلاعاتی باکو با تل‌آویو در جنگ علیه تهران گزارش می‌دهند.
 
از زمان جنگ ۱۲روزه تاکنون، بر اساس گزارش‌های رسمی منابع ایرانی و آذربایجانی، بیش از ۱۵ تماس تلفنی و دیدار حضوری میان مسعود پزشکیان و الهام علیف، رؤسای جمهور ایران و آذربایجان، برقرار شده است. تعدد این ارتباطات، به‌ویژه با توجه به گزارش‌های منتشرشده درباره نقش جمهوری آذربایجان در همکاری‌های نظامی، امنیتی و اطلاعاتی با اسرائیل علیه ایران، پرسش‌های مهمی را درباره منطق و اهداف استمرار این سطح از تعاملات مطرح می‌کند. برای بررسی این موضوع، ابتدا بخشی از تماس‌ها و دیدارهای دو رئیس‌جمهور و سپس گزارش‌های منابع خارجی درباره مناسبات باکو و تل‌آویو مرور می‌شود.
 
به گزارش وب‌سایت رسمی ریاست‌جمهوری آذربایجان، در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۵، تنها یک روز پس از آتش‌بس جنگ تحمیلی ۱۲روزه، تماس تلفنی میان پزشکیان و علیف برقرار شد. در این گفت‌وگو، علیف موضع جمهوری آذربایجان درباره درگیری میان ایران و اسرائیل را تکرار کرد و نگرانی خود از افزایش تنش‌ها در منطقه را ابراز داشت.
 
حدود یک هفته بعد، در ۴ جولای ۲۰۲۵، دو رئیس‌جمهور در حاشیه اجلاس سازمان همکاری اقتصادی (اکو) با یکدیگر دیدار کردند. این دیدار در شهری برگزار شد که در جریان مناقشه قره‌باغ، از مناطق مورد اختلاف به شمار می‌رفت. بر اساس گزارش وب‌سایت ریاست‌جمهوری آذربایجان، «رئیس‌جمهور ایران از آذربایجان به خاطر حمایت و همبستگی‌اش در جریان رویارویی اخیر با اسرائیل، قدردانی کرد.»
 
ارتباطات دو طرف در ماه‌های بعد نیز ادامه یافت. در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، پزشکیان طی تماس تلفنی با علیف، سالروز تولد او را تبریک گفت. طبق گزارش ریاست‌جمهوری آذربایجان، پزشکیان در این مکالمه، با علاقه از سفرهای پیشین خود به جمهوری آذربایجان یاد کرد.
 
در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۶ نیز تماس تلفنی دیگری میان رؤسای جمهور دو کشور برقرار شد. وب‌سایت ریاست‌جمهوری آذربایجان درباره محتوای این گفت‌وگو نوشت: «در طول این تماس تلفنی، سران کشورها با نظر مساعد از سفرهای قبلی و مذاکرات سازنده‌ای که انجام شده، یاد کردند و خاطرنشان کردند که این تعاملات سطح بالا به‌طور قابل‌توجهی به توسعه روابط دوجانبه کمک کرده است.» در همین مکالمه، علیف با ابراز نگرانی از وضعیت منطقه، اعلام کرد که جمهوری آذربایجان آماده مشارکت در کاهش تنش‌هاست.
 
در ۸ مارس ۲۰۲۶، حدود یک هفته پس از آغاز جنگ و ترور رهبر شهید انقلاب، تماس دیگری میان پزشکیان و علیف برقرار شد. پزشکیان در این گفت‌وگو، با اشاره به حادثه هوایی نخجوان، تأکید کرد: «حادثه مربوط به گلوله‌باران هوایی نخجوان، هیچ ارتباطی با ایران ندارد» و افزود که این حادثه بررسی خواهد شد.
 
در ادامه این تماس‌ها، در ۲ آوریل ۲۰۲۶ (۱۳ فروردین ۱۴۰۵)، پزشکیان بار دیگر با علیف گفت‌وگو کرد و از وی بابت ارسال کمک‌های بشردوستانه قدردانی به عمل آورد. علیف نیز در این مکالمه ابراز امیدواری کرد که درگیری‌ها هرچه زودتر پایان یابد.
 
این موارد تنها بخشی از تماس‌های تلفنی و دیدارهای حضوری رؤسای جمهور تهران و باکو است. آخرین مورد گزارش‌شده در این مجموعه، دیدار حضوری دو رئیس‌جمهور در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ در پایتخت ترکمنستان است. در این دیدار نیز پزشکیان از مواضع جمهوری آذربایجان در جریان تحولات ایران قدردانی فراوان کرد و این کشور را همسایه‌ای دوست و خوب توصیف کرد.
 
اما پرسش اساسی آن است که این حجم از ارتباطات و قدردانی‌های مکرر، با توجه به مناسبات راهبردی جمهوری آذربایجان و اسرائیل و گزارش‌های منتشرشده درباره نقش باکو در تحولات نظامی و امنیتی علیه ایران، چگونه قابل تبیین است؟

نقش آذربایجان در جنگ علیه ایران؛ از ادعای بی‌طرفی تا همکاری راهبردی با اسرائیل

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در منابع خارجی، جمهوری آذربایجان در جریان جنگ علیه ایران، برخلاف مواضع رسمی خود، بازیگری کاملاً بی‌طرف نبوده است. گزارش‌ها و تحلیل‌های منتشرشده نشان می‌دهد که موضوع صرفاً به ادعاهای مربوط به استفاده از حریم هوایی جمهوری آذربایجان برای حمله به ایران محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد گسترده‌تری از همکاری‌های امنیتی، اطلاعاتی، نظامی و اقتصادی باکو با اسرائیل را نیز در بر می‌گیرد.
 
در همین زمینه، مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS) در ۷ ژوئیه ۲۰۲۶، گزارشی با عنوان «استراتژی آذربایجان، شریک نزدیک اسرائیل، در طول جنگ در کشور همسایه‌اش چگونه آشکار شد؟» منتشر کرد و به بررسی رفتار و جایگاه جمهوری آذربایجان در جریان جنگ پرداخت.
 
نویسنده این گزارش معتقد است که رفتار باکو در طول جنگ، بی‌طرفی نبود و دراین‌باره می‌گوید: «آذربایجان با وجود اصرار رسمی مبنی بر اینکه خارج از درگیری ایستاده است، همچنان شریک نزدیک انرژی، تسلیحات و اطلاعات اسرائیل است. همچنین باکو در مسیر پیشبرد طرح‌های کریدوری ترامپ قرار دارد. طرحی که تهران با آن مخالف است.»
 
این مؤسسه امنیتی در بخش دیگری از گزارش خود تأکید می‌کند: «باکو از طریق نفت، سلاح و اطلاعات، به اسرائیل و از طریق یک همکاری استراتژیک که به‌طور پیوسته در حال تعمیق است، به واشنگتن وابسته است. باکو متهم شده که اجازه می‌دهد اسرائیل از خاک این کشور، علیه ایران اقدام کند.»
 
در نهایت، مؤسسه INSS در جمع‌بندی ارزیابی خود تصریح می‌کند: «در عمل، آذربایجان در کنار طرفی ایستاد که با ایران می‌جنگید.»

افشاگری سی‌ان‌ان درباره استقرار نیروهای اسرائیل در آذربایجان علیه ایران

در کنار گزارش مؤسسه INSS، خبرگزاری آمریکایی سی‌ان‌ان (CNN) نیز در گزارشی اختصاصی به تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۲۶، جزئیاتی از حضور و فعالیت نیروهای نظامی و اطلاعاتی اسرائیل در جمهوری آذربایجان منتشر کرد.
 
سی‌ان‌ان در این گزارش نوشت: «چهار منبع آگاه گفتند که اسرائیل در طول جنگ با ایران، به‌صورت مخفیانه واحدهای نظامی و اطلاعاتی زبده‌ای را در آذربایجان مستقر کرد تا عملیات علیه ایران را تسهیل کند. دو منبع گفتند که این نیروها از چندین نقطه در جنوب آذربایجان، که تنها حدود ۶۰ مایل با تبریز فاصله دارد، به ایران حمله کردند. دو منبع دیگر گفتند که واحدهای ویژه کماندویی نیز در محل مستقر شدند و مأموریت‌های جمع‌آوری اطلاعات و عملیات پهپادی را انجام دادند که به اسرائیل موقعیت ارزشمندی داد تا در طول جنگ از شمال ایران رصد کند.»
 
اهمیت این گزارش در آن است که موضوع همکاری باکو و تل‌آویو را از سطح روابط سیاسی و مبادلات تسلیحاتی فراتر برده و ادعاهایی مشخص درباره استفاده عملیاتی اسرائیل از موقعیت جغرافیایی جمهوری آذربایجان علیه ایران مطرح می‌کند.
 
سی‌ان‌ان همچنین در بخش دیگری از گزارش خود، به استفاده اسرائیل از موقعیت جمهوری آذربایجان در ارتباط با تحولات و اعتراضات دی‌ماه اشاره کرد و نوشت: «اسرائیل مدت‌هاست که آذربایجان را به‌عنوان یک شریک استراتژیک در مبارزه خود علیه ایران می‌داند. دو منبع آگاه گفتند که هم‌زمان با اعتراضات گسترده تهران، اسرائیل یک مأموریت مخفی را در امتداد مرز آذربایجان و ایران آماده کرد. این یک عملیات مقدماتی بود که امکان نصب دستگاه‌های شنود و تجهیزات اطلاعاتی را فراهم می‌کرد.»
 
سی‌ان‌ان در ادامه، با اشاره به زیرساخت‌های اقتصادی و نظامی این همکاری، تأکید کرد: «اسرائیل و آذربایجان روابط نزدیکی در زمینه منافع تجاری و نظامی دارند. باکو سهم زیادی از نفت اسرائیل را تأمین می‌کند و در عوض، اسرائیل به آذربایجان سلاح‌های پیشرفته می‌فروشد.»

مناسبات حیاتی نفتی باکو و تل‌آویو؛ نقش خط لوله BTC در تأمین انرژی اسرائیل

یکی از مهم‌ترین مصادیق روابط راهبردی جمهوری آذربایجان و اسرائیل، همکاری‌های گسترده دو طرف در حوزه انرژی و به‌ویژه نقش خط لوله باکو–تفلیس–جیهان (BTC) در تأمین نفت مورد نیاز اسرائیل است.
 
بر اساس گزارش رویترز، این خط لوله حدود یک‌سوم واردات نفت اسرائیل را تأمین می‌کند. از این منظر، خط لوله BTC صرفاً یک مسیر انتقال انرژی نیست، بلکه یکی از زیرساخت‌های مهم امنیت انرژی اسرائیل به شمار می‌رود و در چارچوب منافع حیاتی آن ارزیابی می‌شود. افزون بر این، جمهوری آذربایجان به‌طور کلی حدود ۵۰ درصد از کل نفت وارداتی اسرائیل را تأمین می‌کند.
 
مدیریت این خط لوله پیش‌تر در اختیار شرکت بریتانیایی BP بود، اما از ژوئن ۲۰۲۶، مدیریت آن به شرکت دولتی نفت جمهوری آذربایجان، موسوم به سوکار (SOCAR)، واگذار شد؛ شرکتی که انتخاب رئیس آن نیز توسط شخص الهام علیف انجام می‌شود.
 
این تحول از آن جهت اهمیت دارد که مدیریت یکی از مسیرهای اصلی تأمین نفت اسرائیل، به‌صورت مستقیم در اختیار یک شرکت دولتی آذربایجان قرار گرفته است؛ موضوعی که پیوند میان تصمیمات دولت باکو و امنیت انرژی اسرائیل را برجسته‌تر می‌کند.

مشارکت مستقیم شرکت دولتی آذربایجان در اکتشاف گاز اسرائیل

همکاری‌های انرژی میان باکو و تل‌آویو به تأمین نفت محدود نمی‌شود. در ۱۷ مارس ۲۰۲۵، وزارت انرژی اسرائیل اعلام کرد که مجوزهای اکتشاف گاز طبیعی به کنسرسیومی متشکل از سه شرکت اعطا شده است: شرکت دولتی نفت جمهوری آذربایجان؛ SOCAR شرکت بریتانیایی؛ BPشرکت اسرائیلی؛ NewMed Energy
 
این همکاری نشان می‌دهد که مناسبات انرژی جمهوری آذربایجان و اسرائیل، علاوه بر صادرات نفت، حوزه اکتشاف و توسعه منابع گاز طبیعی را نیز در بر می‌گیرد.
 
به بیان صریح‌تر، دولت جمهوری آذربایجان مستقیماً در پروژه‌های اکتشاف گاز طبیعی اسرائیل در آب‌های اشغال‌شده، مشارکت دارد.

پرسش اصلی؛ منطق استمرار ارتباطات گسترده پزشکیان با علیف چیست؟

مجموعه گزارش‌های منتشرشده از سوی مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، خبرگزاری سی‌ان‌ان و رویترز، در کنار اسناد مربوط به همکاری‌های انرژی و نظامی جمهوری آذربایجان و اسرائیل، تصویری از عمق مناسبات راهبردی باکو و تل‌آویو ارائه می‌دهد.
 
با توجه به این گزارش‌ها و نقش مهمی که برای جمهوری آذربایجان در اقدامات خصمانه و تجاوزات نظامی علیه ایران مطرح شده است، تعدد تماس‌ها، استمرار دیدارهای حضوری و به‌ویژه قدردانی‌های مکرر رئیس‌جمهور ایران از الهام علیف، پرسشی جدی درباره منطق و اهداف سیاست دولت در قبال باکو ایجاد می‌کند.
 
مسئله صرفاً اصل برقراری روابط دیپلماتیک با یک کشور همسایه نیست، بلکه چگونگی تنظیم سطح و عمق این روابط در شرایطی است که گزارش‌های خارجی از همکاری‌های امنیتی و نظامی آن کشور با طرف درگیر جنگ علیه ایران حکایت دارند.

 

شریک آمریکا و رفیق ایران؟

خبرنگار: محمد ولایی

برگرفته از: روزنامه قدس
 

به‌گزارش قدس آنلاین، باز شدن پای پاکستان به جنگ یمن، یعنی یکی از اضلاع جبهه مقاومت و متحد ایران، ابهاماتی را درباره نقش میانجی‌گرانه این کشور به وجود آورده که در کنار واقعیت‌هایی مثل پیمان دفاعی مکه، تردد نفتکش‌ها در هرمز و ادامه تبادل پیام‌های تهران و واشنگتن، مستلزم نگاه جدی‌تر به میانجی‌هاست.

هرچند همراهی پاکستان با پیمان دفاعی عربستان لزوماً به‌معنای مشارکت اسلام‌آباد در عملیات مستقیم علیه انصارالله نیست و این کشور نیز ادعاهای شرکت در حملات تهاجمی را رسماً رد کرده است، اما شواهد میدانی نشان‌دهنده سطح بالای مشارکت عملیاتی پاکستان در این کارزار است و شواهد سیاسی نیز حکایت از عمق راهبردی این همکاری‌ها دارد.

سایر واسطه‌ها نیز با همه تفاوت‌هایشان وضعیت مشابهی دارند و گرچه نسبت به ایران، بی‌طرف و دارای روابط دوستانه هستند، اما نسبت به دشمنان و رقبای ما نه‌تنها بی‌طرف نیستند، بلکه از متحدان راهبردی آن‌ها به‌شمار می‌روند. علاوه بر اینکه منافع خود این کشورها نیز اقتضائات دیگری دارد که در نهایت ضرب‌المثل شریک دزد و رفیق قافله را زنده می‌کنند!

عمان با آنکه سابقه طولانی‌تری در میانجی‌گری میان تهران و واشنگتن دارد، در پرونده هرمز با تعارض منافع و فشارهای آمریکا دست به گریبان است. این کشور تیرماه گذشته مسیر موقتی را از جنوب تنگه اعلام کرد که توسط ایران غیرقانونی اعلام شد؛ اما این مسیر با وجود توافقات بعدی با ایران، همچنان با اسکورت آمریکا فعال است. ضمن اینکه بنادر این کشور هم به مرکز پشتیبانی نیروی دریایی آمریکا تبدیل شده است.قطر نیز که این روزها کانال دیپلماتیک فعالی میان تهران و واشنگتن فراهم کرده است، میزبانی پایگاه العدید، مهم‌ترین مرکز نظامی آمریکا در منطقه را برعهده دارد که در حال پشتیبانی از عملیات دریایی آمریکا در تنگه هرمز و اسکورت شناورهاست. تانکرهای قطری هم نقش فعالی در دور زدن تنگه دارند و البته هر دو نظم را امتحان می‌کنند؛ اگر بتوانند مجوز ایرانی را می‌گیرند و در صورت لزوم از اسکورت آمریکایی استفاده می‌کنند!

میانجی‌ها بیشترین نقش را در ایجاد حفره در ترتیبات ایرانی تنگه هرمز داشته‌اند؛ چراکه این کشورها و متحدانشان از تحقق شروط ایران و حاکم شدن ترتیبات ایرانی بر هرمز متضرر شده‌اند. طی ماه‌های گذشته اخبار متنوعی از مستثنا شدن یا عبور غیرقانونی تانکرهای گاز قطری یا نفتکش‌هایی به مقصد کراچی منتشر شد و نقش عمان نیز در دور زدن تنگه واضح است. طبیعی است که این کشورها در کنار میانجی‌گری، نیم‌نگاهی هم به منافع خود و کسب امتیازات ویژه داشته باشند.تلاش‌های میانجی‌گرایانه این کشورها نیز این پرسش را به وجود می‌آورد که واقعاً برای حل اختلاف است یا برای مدیریت بحران در محدوده‌ای که متحدان امنیتی آن‌ها تعیین کرده‌اند؟ به‌طور مشخص اصرارها و فشارهای میانجی‌گرانه روی یکی از طرفین تفاهم، صرفاً برای طرح مطالبات متقابل بوده یا با هدف مهار ایران و جلوگیری از سرایت جنگ و حفظ امنیت متحدان است، بی‌آنکه درباره منشأ تجاوز یا خواسته‌های طرف ایرانی سخنی بگویند؟

باید پرسید کشوری که بخشی از معماری نظامی آمریکا در منطقه و بلکه زیرساخت امنیتی این رژیم است و در اختلافات منطقه‌ای نیز موضع امنیتی مشخصی دارد، چگونه می‌تواند فقط میانجی بی‌طرفی میان ایران و آمریکا باشد؟ میانجی‌ای که زمین در اختیار جنگنده آمریکایی گذاشته و خود نیز دست‌کم در دفاع از پایگاه آمریکایی مشارکت فعال دارد، می‌تواند بی‌طرف باشد؟