تارنگاشت عدالت
نویسنده: سرهنگ داگلس مک گرگور
برگرفته از: آنکات نیوز
۲۴ فوریه ۲۰۲۶
دان گریزیر، افسر بازنشسته نیروی دریایی و همکار ارشد مرکز استیمسون می گوید که در این بین تقریباً ۱۰۰ هواپیمای سوختگیری در خاور میانه مستقر شده، به اضافه هواپیماهای جنگی و نیروهای رزمی که نشانه روشنی برای عملیات بزرگتر و طولانی تر است.برای یک ناظر با تجربه ترکیب واحدهای تهاجمی نشانه یک هدف راهبردی است: درجه ای از ویرانی که باید به تلاشی دولت و جامعه ایرانی بیانجامد.
آیا «تلاشی» به کمک حمله از راه دور یک هدف سیاسی-نظامی قابل دسترس است؟ آیا ایران زیر بار سنگین حمله هوایی و موشکی آمریکا و اسرائیل مانند یک «دیوار پوشالی» فرو خواهد ریخت؟ پاسخ این سئوالات مبهم است ولی آن رهبران سیاسی و نظامی که حملات هوایی و موشکی را آغاز می کنند معمولاً معتقدند که استفاده از نیروی آتش عظیم از راه دور به شدت مؤثر خواهد بود.
دلیلش ساده است: در تبوتاب تحلیلیِ انتخاب دقیق اهداف، علیه نقاط حیاتی دشمن مثل سامانهها، تسلیحات و رهبری سیاسی و نظامی آن ، تصمیمگیرندگان به معتقد واقعی تبدیل میشوند. در جهانی که نیروی پیاده به معنی خسارت است، وعده پیروزی توسط قدرت هوایی و موشکی با رغبت و اشتیاق پذیرفته می شود.
رفته رفته روند برنامه ریزی، آن چنان اساسی و حرفه ای صورت می گیرد که به مقاومت در مقابل یک راه حل دیپلماتیک تبدیل می شود. مرزهای بین حملات از راه دور و حفره های اطلاعاتی برنامه ریزان در مورد نیروهای نظامی دشمن اغلب نادیده گرفته و یا کم اهمیت جلوه داده می شود.
رئیس جمهور، وزیرجنگ و مشاوران عالیرتبه نظامی، مجاب می شوند که سازو کار هوایی و موشکی حریف را مجبور خواهد کرد که در مقابل خواسته های واشینگتن تسلیم شود. روسای جمهور معمولاً زیاد به جزئیات عملیات نظامی نمی پردازند و طبقه سیاسی در واشینگتن به سختی محدودیت های قدرت نظامی را می پذیرد. در مقابل دیپلماسی، توانایی حمله به یک کشور دیگر از طریق هوا و یا دریا بدون هیچ نوع مجازاتی، تقریباً همیشه ترجیح داده می شود.
تنها تعداد کمی از تصمیم گیرندگان سئوال می کنند که در سازوکار هوایی و موشکی قبلی چه نفعی حاصل شد. و اگر بپرسند، برنامه ریزان مایلند به آنها اطمینان خاطر دهند که فناوری جدید و مهمات زیاد پیروزی را تضمین می کند. ولی به استثنای ضربات پیشگیرانه نیروی هوایی اسرائیل به نیروی هوایی مصر در سال ۱۹۶۷ ، هیچ حمله هوایی و موشکی دیگری نتایج تعیین کننده ای حاصل نکرده است.
وقتی که رئیس جمهور بیل کلینتون در ژانویه سال ۱۹۹۹ از مشاوران نظامی و غیرنظامی خود پرسید کمپین هوایی علیه کوسوو چقدر طول خواهد کشید، پاسخ دادند: «سه و یا چهار روز و شاید یک یا دو هفته.» ولی در واقع حمله هوایی به کشور صربستان ۷۸ روز به طول انجامید.
دفاعهای هوایی صربستان که متعلق به دههٔ ۱۹۷۰ بود بسیار مقاومتر از حد انتظار عمل کرد. به برکت استفادهٔ نوآورانه از فناوری رادار، افسران دفاع هوایی صربستان توانستند یک هواپیمای استتاری لاکهید اف-۱۱۷ را شناسایی و سرنگون کنند. دفاعهای هوایی صربستان هرگز به کمتر از ۸۳ درصد ظرفیت خود کاهش پیدا نکرد.
باوجود بمباران های سنگین سازوکار هوایی و موشکی به عقب نشینی ارتش صربستان از کوسوو نیانجامید. این استراب تالبوت معاون وزیر امور خارجه آمریکا بود که به مسکو سفر کرد و رهبران روسیه را متقاعد کردکه از حمایت صرب ها دست بردارندو بدون کمک های مسکو در زمینه مواد سوختی و مواد غذایی و دارو بلگراد به این نتیجه رسید که مردم صرب تبار زمستان بالکان را دوام نخواهند آورد.
آنچه در تهیه مقدمات جنگ علیه ایران محرز است، این که اجتماع نیروهای هوایی و دریایی که اکنون در خاور میانه متمرکز شده، بخش بزرگی از ساختارهای خطیر، نیروهای نظامی و پایه های صنعتی-علمی ایران را نابود خواهد کرد. ولی خساراتی ک ایران به نیروهای ارتش آمریکا و پایگاه های آن وارد خواهد ساخت را نمی توان پیش بینی کرد.
شاید مهم تر، این باشد که واشینگتن چگونه جنگ هوایی و موشکی علیه ایران را خاتمه خواهد داد. آیا این کمپین پایان خواهد گرفت وقتی که ایران به خواستهای فرموله شده واشینگتن گردن نهاده باشد؟ و یا خاتمه خواهد یافت وقتی که موشک ها ته کشیده و اسرائیل به ویرانه ای تبدیل گشته؟
دکتر فرد ایکل در کتاب اساسی خود «همه جنگ ها باید پایان یابد» می نویسد:«تمام کشورها باید در برنامه ریزی خروج، همان انضباطی را به کار گیرند که در برنامه ریزی حملات تاکتیکی به کار می برند.» خجل بودن درجدالی که در رابطه با پایان بخشیدن به یک مناقشه وجود دارد، قابل درک است ولی ضرورت دارد.
گردان های عظیم موشکی ایران در سطح کشور گسترده است و بسیاری از آنها زیر زمین قرار دارد. اگر قدرت هوایی و موشکی ایالات متحده قادر نباشد زرادخانه عظیم موشکی ایران را طی هفته ها باحملات شدید از کار بیاندازد و اگر ایران بتواند بر دفاع هوایی و موشکی اسرائیل فایق شود، در آن صورت کاخ سفید نیازمند یک راه خروج خواهد بود.