تارنگاشت عدالت
نویسنده: لائورا مرسدس خیرالدِس
برگرفته از: گرانما انگلیسی
۲۶ دسامبر ۲۰۲۵
ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفت جهان را دارد. ایالات متحده روزانه ۲۰.۶ میلیون بشکه نفت مصرف میکند.
عقل سلیم میگوید: «هرکه را خداوند به او عطا کنه، سنت پیتر آنرا متبرک میکند.» اما در مورد ونزوئلا میتوان اضافه کرد: واشینگتن به آن حسادت میکند.
چگونه این ملت آمریکای جنوبی میتواند چیزی را که همیشه متعلق به او بوده است و طبیعت به آن داده است، بازگرداند؟ این سؤالی بود که بسیاری از مردم پس از اظهارات رییسجمهور آمریکا که دولت بولیواری را در صورت عدم بازگرداندن نفت و داراییهایی که به گفتۀ او «دزدیده» است تهدید میکرد، از خود پرسیدند.
در این رابطه برونو رودریگس باریا، عضو دفتر سیاسی و وزیر امور خارجه، گفت که کارشناسان سازمان ملل تجاوز ایالات متحده به ونزوئلا را محکوم کردند. وی اظهار داشت که «دولت ایالات متحده باید به جامعه بینالمللی گوش دهد، اگر چه استانداردهای دوگانه و بیاحترامی آمریکا به چند جانبهگرایی، دیپلماسی و گفتوگو میان برابر-حقوقها کاملاً شناخته شده است.»
آنچه ساکن دفتر بیضی در کاخ سفید به وضوح هنگام بیان چنین صحبتهای منحرفی در نظر نگرفته بود، این بود که این دولت ایالات متحده بود که با کمک راستگرایان افراطی در ونزوئلا، آن کشور را غارت کرد.
برای نمونه، شرکت نفتی سیتگو بزرگترین شرکت تابعه شرکت نفت ونزوئلا، اس. آ. در خارج از کشور بود، که آنرا – در«سینی نقرهای» به صندوق مدیریت سرمایهگذاری الیوت – تحویل داد و در پایان نوامبر سال گذشته، به عنوان بخشی از حراج املاک در امتیاز خوان گوایدو، در دوران ریاست جمهوری موقت او در سال ۲۰۱۹، برای کنترل داراییهای ونزوئلا به ایالات متحده، انجام گرفت.
سپس این کشور شمالی یک حمله سایبری علیه شرکت نفت ونزوئلا ترتیب داد، با این هدف که عملیات آنرا متوقف کند، که ناکام ماند. بعداً دستور محاصره دریایی برای محدود کردن ورود و خروج «تانکرهای نفتی تحریم شده» صادر شد و دو تانکر نفتی ونزوئلا در دریای کارائیب توقیف شدند که در یک مورد منجر به ناپدید شدن اجباری خدمه آن شد.
این اتفاق به موازات تشدید تجاوز نظامی مستقیمی رخ میدهد که کاخ سفید از اوت سال گذسته در مبارزه ادعایی علیه قاچاق مواد مخدر به راه انداخته است.
در هر حال، گفتمان مغالطهآمیز «صلحطلبانه» آن به تاریخ پیوسته است. ترامپ خود به مطبوعات اعتراف کرد که نفت توقیف شده را نگه خواهد داشت. او گفت: «ما آنرا نگه خواهیم داشت. شاید آنرا بفروشیم. شاید از آن در ذخایر استراتژیک استفاده کنیم. ما همچنین کشتیها را نگه میداریم.» سخنان او شامل تهدیدهای معمول به رییسجمهور نیکلاس مادورو بود: «او میتواند هر کار که میخواهد انجام دهد (…) اگر بخواهد کاری انجام دهد، اگر بخواهد خشن رفتار کند، این آخرین بازی خشن او خواهد بود.»
بدون شک این سیاستی برای تحمیل امتیاز تحت فشار است که بخشی از استراتژی جدید امنیت ملی، مبتنی بر دکترین بهروز شدۀ مونرو است.
علاوه بر تاکتیکهای ارعاب و تهدید – که در منطقه بیسابقه است – برخی از بیرحمانهترین اقدامات از میان بیش از ۱۰۰۰ اقدام قهری یکجانبه که ونزوئلا با آنها سال ۲۰۲۵ را به پایان میرساند، بر آسیب اقتصادی تمرکز دارند.
در این زمینه، مجلس ونزوئلا روز سهشنبه به اتفاق آراء قانون تضمین آزادی ناوبری و تجارت در برابر دزدی دریایی، محاصره و سایر اقدامات غیر قانونی بینالمللی را اعلام و تصویب کرد.
این ماده در بند ۱۳ تصریح میکند که «هر شخصی که دست به اقدامات دزدی دریایی، محاصره یا سایر اقدامات غیرقانونی بینالمللی علیه اشخاص حقوقی که با جمهوری و اشخاص حقوقی مراودات تجاری دارد بزند، یا به وسیلۀ دولتها، قدرتها، شرکتها یا افراد خارجی تشویق، تحریک،ٔ ترغیب، حمایت، تسهیل، پشتیبانی، تأمین مالی یا در آنها مشارکت داشته باشد، به ۱۵ تا ۲۰ سال حبس و به عنوان مجازات اضافی به جریمه نقدی محکوم خواهد شد»
در همین راستا، رییس مجلس ملی، خورخه رودریگس، اظهار داشت: «مردم ونزوئلا، با آرامش، نجابت و وقار، به همه تجاوزها پاسخ خواهند داد و پیروز خواهند شد. در این مورد شک نداشته باشید.»
ماجرای غارت نواستعماری
چنانکه میدانیم، صنعت نفت، فعالیت اقتصادی اصلی ونزوئلا است. تأثیر بر آن باعث ناآرامی در تمام بخشهای زندگی مردم میشود و ادعای ناتوانی دولت بولیواری در رهبری سرزمین بولیوار و چاوز و ضعیف نشان دادن آن یکی از راههایی است که آنها قصد دارند از طریق آن «تغییر رژیم» را محقق سازند.
با این حال، به نظر نمیرسد که این اقدام برای دزدان دریایی مدرن خیلی خوب پیش برود. علیرغم غارت نواستعماری که در منطقه تکرار میشود و خارج از هر گونه چارچوب قانونی بینالمللی، ونزوئلا ۱۸ ماه متوالی رشد اقتصادی را ثبت کرده است که هیدروکربنها در آن نقش استراتژیکی دارند.
به گفته هکتور اوبرگون، رییس شرکت نفت ونزوئلا، این شرکت دولتی به هدف تولید ۱،۲۰۰،۰۰۰ بشکه در روز، که برای این مرحله تعیین شده بود، رسیده است. این شرکت در چارچوب طرح استقلال تولیدی، در مسیر افزایش تولید تا سال ۲۰۲۶ قرار دارد.
واقعیت وضعیت، خود گویای همه چیز است. تهدید و اجبار اقتصادی و نظامی که در حال حاضر به دنبال نابودی انقلاب بولیواری است، بخشی از یک تجاوز چند وجهی است که به جای مبارزه با قاچاق مواد مخدر، به دنبال استفاده از این بهانه برای دستیابی به اهداف بزرگتر است.
ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفت جهان را دارد. ایالات متحده روزانه ۲۰.۶ میلیون بشکه نفت مصرف میکند. محاسبه آن دشوار نیست. به نظر میرسد سلب مالکیت به عنوان یک شرط ضروری به سیاست خارجی امپراتوری پیوسته است. بقای آن به این بستگی دارد.