تارنگاشت عدالت
برگرفته از: روزنامه دنیای کارگران
نویسنده: سو هریس
۷ اوت ۲۰۲۵
دو سند در کنار هم، تأثیر مرگبار تحریمهای اقتصادی اعمال شده از سوی کشورهای قدرتمند امپریالیستی را بر حدود یک سوم از جمعیت جهان، عمدتاً فقیرترین و ضربهپذیرترین ساکنان کشورهای فقیرتر، توضیح میدهند. طبق این اسناد، تحریمها طی ۱۰ سال گذشته باعث کشته شدن نیم میلیون نفر در هر سال، بوده اند.
یکی از اسناد، مقالهای فنی است که در مجله پزشکی معتبر و بینالمللی لنست منتشر شده است. خواندن و درک آن نیاز به دانش فنی دارد.
سند دیگر، تفسیری از یکی از نویسندگان مجله لنست، مایک وایزبروت، است که ابتدا از سوی مرکز تحقیقات سیاست اقتصادی و سپس در بسیاری از روزنامهها و مجلات دیگر منتشر شد: «تحریمها را دوباره بررسی کنید، آنها به اندازه جنگ مردم را میکشند.»
تفسیر وایزبروت به طور گستره منتشر شده است، از جمله از سوی لس آنجلس تایمز، سنت لوئیس پست-دیسپچ، تایمز ایست بٍی، مرکوری نیوز و بسیاری از رسانههای دیگر.
تحریمها چه هستند؟
تحریمها اثرات اقتصادی منفی هستند که از سوی دخالت خارجی در تجارت یک کشور یا امتناع از اجازه تجارت به آن کشور ایجاد میشوند. تحریمها میتوانند دسترسی به واردات ضروری مانند دارو و غذا و زیرساختهای لازم و قطعات یدکی برای حفظ سیستم آب آشامیدنی، از جمله سیستمهای الکتریکی را مسدود کنند. همچنین میتوانند برای جلوگیری از صادرات و ایجاد اختلال در معاملات تجاری ضروری اعمال شوند. از نظر تاریخی، چنین دخالتی در زندگی اقتصادی یک کشور، اقدامی جنگی تلقی شده است.
آنچه کشورهای قدرتمند امپریالیستی، اعمال کنندۀ تحریمها، انجام میدهند، قطع ارتباط یک کشور با سیستمهای مالی و صادرات بینالمللی، مسدود کردن میلیاردها دلار دارایی و اعمال «تحریمهای ثانوی» بر سایر کشورهایی است که ممکن است با آن کشور تجارت کنند. این اقدامات شرایط را برای جمعیت کشور تحریم شده حتی وخیمتر میکند.
چنانکه وایزبروت اشاره میکند – و این تکان دهندهترین آمار است – جمعیتی که اغلب به وسیلۀ تحریمها کشته میشوند، کودکان زیر پنج سال هستند، نه سربازان.
سارا فلاندرز، سردبیر همکار روزنامه دنیای کارگران، و سازمان دهندۀ مرکز اقدام بینالمللی و ویراستار کتاب «تحریمها: ابزار مخرب در اقتصاد جهانی» (۲۰۲۲)، تحریمها را وحشیانهترین شکل جنگ نامیده است. مرکز اقدام بینالمللی از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۹۲ با تحریمها مبارزه کرده است، حال آنکه آمریکا بعد از جنگ ۱۹۹۱ از طریق سازمان ملل به تحمیل تحریمها علیه عراق دست میزد.
خانم فلاندرز در آن زمان گفت: «کشورها فاقد آنتی بیوتیکهای پایهای و داروهای ضروری بودند، به طوری که ابتلا به اسهال یا شکستگی استخوان اغلب حکم مرگ داشت. هیچ راهی برای تصفیه آب تمیز یا پرداخت حقوق کادر پزشکی یا معلمان وجود نداشت.»
کوبا به مدت ۶۰ سال از جانب امپریالیستها به شدت تحریم شده است که به محاصره اقتصادی منجر شده است، با این حال کوبا پزشکان و کادر پزشکی بیشتری نسبت به سازمان بهداشت جهانی به آفریقا اعزام کرده است.
فلاندرز در ادامه گفت که کوبا واکسنهای خود را برای مقابله با بیماری همهگیر کووید-۱۹ توسعه داده است، اما به دلیل تحریمها، ارسال سرنگهای کافی برای سیستم پزشکی کوبا جهت ایمنسازی جمعیت خود، به یک جنبش جهانی نیاز داشت.
کشورهایی که تحریمهای اقتصادی را اعمال میکنند، ثرتمندترین، قدرتمندترین و صنعتیترین کشورهای جهان هستند (به استثنای چین که از تحریم استفاده نمیکند.) حاکمان این کشورها قصد دارند اقتصاد کشورهای در حال توسعه را که اکثر آنها پیش از این مستعمره بوده اند، خفه کنند. تحریمها علیه یک کشور، بر اقتصاد کل منطقهای که در آن قرار دارند، تأثیر میگذارد.
تحریمها، سلاح مورد علاقه امپریالیسم هستند، سلاحی خاموش که آسیب پذیرترین افراد را به روشهایی که برخلاف بمب یا گلوله، فوراً قابل مشاهده نیستند، میکشد.
در یک جنگ بسیاری از کشته شدگان سرباز هستند، هر چند در بیشتر جنگها از آغاز قرن بیستم، تلفات غیرنظامیان بیشتر از تلفات نظامی بوده است. در شرایط تحریم، کودکان و سالمندان هستند که سریعتر از همه میمیرند.
ظاهراً تحریمها از جنگ آشکار خشونت کمتری دارند، اما اسنادی که در اینجا به آن اشاره شده است، به طور قطعی ثابت میکنند که تحریمها میتوانند به اندازه بمب و گلوله کشنده و خشونتآمیز باشند و باید از سوی هر جنبشی که با جنگ امپریالیستی مخالف است، مورد مبارزه قرار گیرند