تارنگاشت عدالت
نویسنده: تیری درون
برگرفته از: کمونیستها/سوئیس
۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵
«من همراه خلق به حلبی آبادها خواهم رفت» پس از عفو عمومی، زندانی سیاسی هوگو شاوس روز ۲۷ مارس ۱۹۹۴ زندان «یاره» را ترک می کند.
چندین سال است که کنشگران در سطح جهان اغلب بیانیه هایی به امضای حزب کمونیست ونزوئلا در یافت می کنند. در این بیانیه ها «رژیم نولیبرال مادورو» مورد حمله قرار می گیرد، که «کمونیست ها را مورد پیگرد قرار می دهد، علیه کارگران مبارزه می کند، از دستمزدها می کاهد و مانند فاشیسم علیه طبقه کاگر ترور اعمال می دارد». به خاطر همبستگی خودانگیخته و اغلب با حسن نیت این پیام ها پخش و ترویج می شود بدون آنکه کسی به ماهیت واقعی نویسندگان آن شک کند یا اطلاعات غلط و بو دار آن را درک کند. در حالی که حزب کمونیست واقعی ونزوئلا نه تنها فعالانه از انقلاب بولیواری حمایت می کند و بخش اعظم کنشگران آن را حول محور خود گردآورده، بلکه حتی در انتخابات پارلمانی در ماه مه ۲۰۲۵ به نتایج تاریخی دست یافته است.
بررسی کوتاه تاریخی …
یکی از مشکلاتی که چپ های ونزوئلا قبل از شاوس با آن رو به رو بودند این بود که توسط نوادگان بورژوازی رهبری می شدند که در ترکیبی عجیب از کلنیالیسم و مارکسیسم، خلق را «یک توده بیگانه» می دید که باید خط سیاسی را به او تحمیل کرد. بسیاری آرزوی آن را داشتند که یک فیدل کاسترو و یا چه گوارای جدید باشند و در این راه، گورستانی از شهدا، دانشجویان و خانواده های دهقانی به جای گذاردند که در این مبارزه قربانی شدند و امیدهای فراوانی را از دست دادند. خسته و نا امید از شکل گرفتن چرخش بزرگ معهود مردم نهایتاً روی به شخصی آوردند که به حرف آنان گوش می داد و با آنها سخن می گفت: هوگو شاوس.
در زندان که بهخاطر قیام مدنی/نظامی اش علیه ارتشا دولتی محبوس شده بود، این سرباز سیاه چرده که از یک خانواده معمولی می آمد، دریافت که انقلاب هرگز توسط این جناح چپ که بسیار در اقلیت بود و از توده مردم دور شده بود صورت نخواهد گرفت و زمان آن رسیده «که هسته مرده و پوسیده انبه را باید از خاک بیرون کشید و یک هسته جدید کاشت» (۱)
«پروژه ملی سیمون بولیوار» او سه ریشه ضداستعماری در ضمیر خلق را دوباره بیدار کرد: بولیوار، روریگز و سامورا. کلاه کشاورزی ژنرال «ازکیل سامورا»، ژنرال «کشورها و مردمان آزاد» ۱۸۱۷ تا ۱۸۶۰ نماد اتحاد بین میهن پرستان مدنی و نظامی شد. «سیمون رودریگز» فیلسوف ۱۷۶۹ تا ۱۸۵۴ از قاره آمریکا که توسط شاگرد قدیمی خود سیمون بولیوار از یوغ اسپانیا رها شده بود، می خواست، «چیز جدیدی بیاندیشد، بی نظیر شود و از کپی کردن اروپای کهنه دست بردارد» و به عنوان مدل سیاسی، «توپارشی»، یعنی دولت کموناردی برای هر جمهوری منطقه ای را ارایه کرد.
پس از عفو عمومی در سال ۱۹۹۴ سرباز بولیواری راه انتخابات را در پیش گرفت و شهر به شهر و دهکده به دهکده کشور را زیر پا گذارد. توده های مردم همه جا با دقت به او گوش فرا می دادند. محبوبیت او رهبری حزب کمونیست را نگران می کرد. سال ها بعد شاوس به ایگناسیو رامونت گفت:
«دبیرکل حزب کمونیست پس از آزادی من از زندان به من گفت: «حضور کادیو شاوس (رهبر شاوس) به جنبش مردمی لطمه وارد می کند». او مخالف شرکت من در راهپیمایی ها و متینگها بود… او اصلاً هیچ نمی فهمید. متأسفانه برای او مسئله فقط اپورتونیسم انتخاباتی بود.»(۲)
در سال ۱۹۹۹ خلق که تا آن لحظه همیشه محروم نگاه داشته شده بود وارد صحنه سیاست شد و شاوس را به عنوان رئیس جمهور کشور انتخاب کرد. با این که حزب کمونیست این امر را هضم نکرد که «خلق بیگانه شده»، فرزند یک معلم روستایی را ترجیح داده است، ولی در ابتدا سوار بر درشکه بولیواری شد و تصویر شاوس را بر پلاکاردهای خود چسباند تا بر تعداد آرای خود بیافزاید. حزب خواستار پست های وزارت و سفارت بود با این نیت پنهان که انقلاب بولیواری تنها یک فاز جنبی است و حزب کمونیست دوباره تنها حزب چپ ها خواهد شد.
ولی برنامه مساوات طلبانه شاویست ها در درون صحنه سیاسی کشور ریشه دوانده و از حمایت انتخاب کنندگان برخوردار بود. در سال ۲۰۲۰ دبیر کل حزب کمونیست اسکار فیگوئرا ناگهان اعلام کرد: « سوسیالیسم قرن بیست و یکم یک دکترین علمی نیست … و نیکولاس مادورو نه یک شاویست، بلکه یک نئولیبرال است.» پایه حزبی این چرخش را مورد انتقاد قرار داد و نگرانی خود از کاهش تعداد اعضا را اعلام کرد. (۳) فیگوئرا این امر را نادیده گرفت و برای این که در صدر حزب باقی بماند کنگره ای ترتیب داد و به جای ۴۰۰ نماینده که به طور معمول شرکت می کردند به ۸۰ نماینده قناعت کرد. در سال ۲۰۲۳ گروهی از کنشگران تصمیم گرفتند مسئله را به دادگاه ارجاع دهند. دیوان عالی در نهایت به نفع آنان رأی صادر کرد. یک رهبری موقت به ریاست کنشگر «هنری پاررا» منصوب شد تا کنگره ای را ترتیب دهد که مطابق با مقررات قانونی باشد. فیگوئرا در بیانیه ای که برای لیست بینالمللی احزاب برادر آماده شده بود فوراً آنها را به عنوان «مزدور مادوری دیکتاتور» محکوم کرد و بعد پاک سازی «خائنین» را آغاز نمود: «پس از تحقیقات گسترده و طولانی پلنوم کمیته مرکزی حزب مشخص کرد که دبیر سابق روابط بینالمللی ما، نماینده مجلس کارلوس ویمرز و اورسولا آگیلرا در واقع خائنین مزدور رژیم مادور بوده اند.» (۴)
از تولد دوباره تا پیروزی انتخاباتی حزب نوین کمونیست ونزوئلا
آوریل ۲۰۲۵٫ سازوکار حزب کمونیست به رهبری هیئت رئیسه جدید به ریاست هنری پاررا. پس از بازگشت به مرکز ائتلاف شاویستی، حزب پنج کرسی دیگر در مجلس شورای ملی به دست آورد
در حالی که بسیج عمومی نسبتاً کمی پیرامون دبیرکل سابق وجود داشت، رهبری جدید تحت رهبری هنری پاررا، کار در میان پایه حزبی را از سر گرفت. بخشها و هستههای سراسری به سرعت برای جبران زمان از دست رفته و بازسازی حزب به هم پیوستند. فعالان به مرکز ائتلاف شاویستی بازگشتند و کمپین انتخابات پارلمانی را در ماه مه ۲۰۲۵ آغاز کردند. این استراتژی نظر رأیدهندگان را جلب کرد: حزب کمونیست ونزوئلا جهشی تاریخی کرد و تعداد نمایندگان خود را از یک نماینده به شش نماینده در مجلس ملی رساند و به سومین نیروی قوی در میان ۴۶ حزب حاضر در رقابت تبدیل شد.
پاررا پیروزی حزب را چنین تفسیر کرد:
«هرچه حزب کمونیست قوی تر باشد، انقلاب بولیواری نیز قوی تر خواهد بود. ما هویت خود را حفظ خواهیم کرد: حزب سوسیالیست متحده ونزوئلا روی کمون ها به عنوان موتور انقلابی حساب می کند و ما روی طبقه کارگر. بسیاری از احزاب کمونیست آمریکای لاتین دستکاری ها و تحمیق توسط فیگوئرا را متوجه شدند و دیدند که او چگونه با راست های افراطی پیمان بست. ما کنگره حزب را تشکیل خواهیم داد و ارتباط خود با احزاب برادر را در سطح جهان تجدید خواهیم نمود … چرا باید از مادورو حمایت کرد؟ بهخاطر موضع ضدامپریالیستی او، بهخاطر برنامه سوسیالیستی او، بهخاطر تعلق پرولتری او و بهخاطر توانایی او در تضمین صلح. زیرا با این که ما به رقبای خود احترام می گذاریم، با این حال می دانیم که اگر راست های افراطی دوباره به قدرت دست یابند، همانطور که در کودتای خود علیه شاوس در سال ۲۰۰۲ نشان دادند، تلاش خواهند کرد تا ما را از بین ببرند.»
مدتها پیش از پیروزی انتخاباتی رهبری نوین حزب کمونیست ونزوئلا و بی آنکه در دام سازوکار فیگوئرا بیافتند،گذشته از جنبشهای اجتماعی و مراکز تحقیقاتی الهامگرفته از مارکسیسم مانند جنبش بیزمینان برزیل، مؤسسه سهقارهای تحت مدیریت مورخ هندی ویجی پرشاد، مجمع بینالمللی خلق، انجمن خلق (ایالات متحده آمریکا) و غیره، احزاب کمونیست در سطح جهان از جمله احزاب کمونیست کوبا، چین، ویتنام، نپال، افریقای جنوبی، کلمبیا، پرو، آرژانتین، برزیل، کره جنوبی، فیلیپین، اسپانیا، پرتغال، حزب آزادی و سوسیالیسم ایالات متحده آمریکا و ۸۰ حزب و سازمان کمونیستی دیگر که در پلاتفرم ضدامپریالیستی متشکلند (۵)، همبستگی خود را با دولت انقلابی نیکولاس مادورو پابرجا نگاه داشتند.
در ژوئن ۲۰۲۵، نیکولاس مادورو از وو هانشنگ از دپارتمان مددکاری اجتماعی حزب کمونیست چین استقبال کرد. رئیس جمهور بولیواری در پنجمین سفر خود به چین (۲۰۲۳)، یک همکاری استراتژیک همه جانبه با رئیس جمهور شی جین پینگ امضا نمود و همکاری بین حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا و حزب کمونیست چین را با هدف کاهش فقر تقویت کرد. در آوریل ۲۰۲۵، مادورو با جوانان کمونیست ویتنام برای تقویت بیشتر همکاری دیدار کرد. در ماه مه ۲۰۲۵، به مناسبت هشتادمین سالگرد پیروزی بر فاشیسم نازی، او با رئیس جمهور کوبا، دیاز-کانل، در مسکو دیدار کرد. حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا و حزب کمونیست کوبا سابقه طولانی همکاری در بالاترین سطح را دارند. مادورو همچنین با همتایان خود ولادیمیر پوتین و کاپیتان ترائوره، رئیس جمهور بورکینافاسو، دیدار کرد و با آنها چندین توافقنامه همکاری امضا نمود.
فیگوئرا در هزار تویه خویش
دبیر کل سابق حزب کمونیست پس از این که در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ از نامزد دست راستی انریکه مارکز حمایت کرد و از به رسمیت شناختن پیروزی «دیکتاتور» مادورو خودداری نمود ، مانند راست های افراطی ونزوئلا نپذیرفت که در انتخابات مجلس در آوریل ۲۰۲۵ و یا انتخابات کشوری در ژوئیه ۲۰۲۵ شرکت کند: «با وجود فقدان ضمانت و با در نظر گرفتن سرکوب های سیاسی ما در این انتخابات که نمایشی بیش نیست شرکت نخواهیم کرد.»(۶) آیا آنها نگران بودند که از طرف انتخاب کنندگان مجازات شوند؟ و آنچه که به همایش بینالمللی ضدفاشیستی که دو سال است که در کاراکاس تشکیل می شود و صدها نفر از احزاب و جنبش های اجتماعی از اقسا نقاط جهان در آن شرکت می کنند، مربوط می شود، به نظر فیگوئرا چیز دیگری نبود جز « آرزوی رژیم برای پنهان کردن خصلت اقتدارگرایانه و ضد دمکراتیک خود.»(۷)
رسم و آئین تغییرناپذیر است. فیگوئرا در جمع هوادارانش در مقابل دوربین نشسته و برای چندمین بار بیانیه ای را علیه «دیکتاتور نئولیبرال مادورو» قرائت می کند. انسان به یاد شعر «روکه دالتون» که در آن صحبت از یک کمیته مرکزی است که چنان سرگرم تهیه بیانیه ای در مورد «وضعیت کنونی و وظایف ما» است که متوجه نمی شود که مردم در خیابانها انقلاب می کنند. همینطور انسان به یاد آن کمونیست مکزیکی می افتد که ساندینو را یک «رهبر لیبرال» و یا «ماجراجو» می نامید و یا آن کمونیست های بولیویایی که از حمایت پارتیزان های چه گوارا خود داری کردند.
با همان تکبر خاموش کسانی که خود را رابط مستقیم با مارکس می دانند، با همان سخنوری از متن جدا شده پرطمطراق دهه ۱۹۵۰٫ صحنه ای آنچنان کاریکاتوری که انسان از خود می پرسد: «آنها چگونه جرأت می کنند هنوز اینطور ادعا کنند؟» (۸)
اسکار فیگوئرا، «کمونیست» مشغول کار. او از نامزد جناح راست، انریکه مارکز، در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ حمایت کرد. او به حکم عدم صلاحیت رهبر کودتای راست افراطی، ماریا کورینا ماچادو اعتراض کرد – یک الیگارش، نامزد لیکود و واشنگتن، که در نامهای از نتانیاهو خواسته بود تا علیه مادورو اقدام نظامی کند -. او به همراه مدیر پرووا، که در ابتدا یک سازمان مردمنهاد غیرسیاسی و متمرکز بر حقوق بشربود و اکنون آشکارا با انقلاب مخالفت می کند، «اعمال دیکتاتوری» مادورو را محکوم میکند. او همچنین «دیکتاتوری» مادورو را به صورت زنده در EVTV، ایستگاه تلویزیونی نیروهای راست افراطی ونزوئلا مستقر در میامی، محکوم کرد.
با این که او به طور روتین خود را ضدامپریالیست معرفی می کند(انتقاد لفظی از محاصره کوبا) ولی مانند رسانه ها از تکنیک مشابهی علیه انقلاب استفاده می نماید: علل مشکلات نادیده گرفته می شود، ولی تبعات منفی، برجسته می گردد. به نظر او «بحران در اثر نئولیبرالیسم مادورو که دستمزد کارگران را کاهش می بخشد» پدید آمده است. هیچ حرفی از محاصره مالی که مانع از تهیه دارو و در نتیجه مرگ صدها هزار نفر می شود نیست. همینطور حرفی از بیش از ۱۰۰۰ تحریمی (۹) که ایالات متحده آمریکا به اجرا گذارده که دست ونزوئلا را از ۹۵ درصد از درآمدهای خود کوتاه می کند و باعث فرار توده ای مردم می شود (و رسانه ها آن را «شکست سوسیالیسم می نامند) نیست: «دستمزدهای نازل، کاهش هزینه های عمومی و خصوصی سازی در چارچوب قانون گذاری ضد محاصره اقتصادی، علل اصلی این کوچ توده ای است.»
برای لحظه ای این داستان ها را کنار بگذاریم. چرا باید رئیس جمهور مادورو ناگهان تصمیم گیرد که «نولیبرال» شود و دستمزدها را کاهش دهد؟ به این خاطر که به انقلاب بولیواری خیانت کند که سطح دستمزد کارگران را به بالاترین سطح در قاره ارتقا داده؟ یا بهخاطر این که خود را نامحبوب کند؟ در واقع مادورو با در نظر گرفتن تحریمهای غرب یکی از معدود روسای جمهوری است که گرفتار اغوای سیاست های ریاضتی نشد. آنگاه که او گام به گام دستمزدها و حقوق ها را بین ۲۵ تا ۵۰ درصد افزایش داد، بخش خصوصی به مقابله با آن پرداخت و به همان نسبت قیمت ها را بالا برد. با درنظر گرفتن مارپیچ تورم مادورو تصمیم گرفت تا دستگاه تولید ملی را به برکت پیمان های چندجانبه دوباره احیا کند. نه تنها از رانتخواری نفتی دور جوید بلکه به ویژه با مالیات گرفتن از ثروتمندترین ها همینطور خزانه کشور را پر کند. بانک مرکزی دوباره به منابع بسیار پرارزشی دست یافت تا در بازارهای مالی دخالت کند و از ارز کشور دفاع نماید. همه اینها احیای خدمات دولتی و ارتقا گام به گام درآمد زحمتکشان را مقدور ساخت و همزمان با آن تورم که آن را تضعیف می کرد مهار شد. این یک سیاست راهبردی به سبک چین بود: تثبیت و تقویت دولت به عنوان یک بازیگر استراتژیک در اقتصاد.(۱۰)
نتیجه این شد که: کمیسیون اقتصادی سازمان ملل برای آمریکای لاتین و دریای کارائیب گزارش کرد که ونزوئلا در چهار سال گذشته بزرگترین رشد (۴ درصد) در آمریکای جنوبی داشته است. برای اولین بار در تاریخ ۱۵۰ ساله نفتی، این کشور استقلال مواد غذائی خود را به دست آورد و اکنون ۱۰۰ درصد مواد غذایی مورد نیاز خود را خود تولید می کند. در ربع اول سال جاری درآمد ناخالص ملی ۹،۳۲ درصد رشد یافت و کشور صادرات غیر نفتی خود را بیش از ۸۷ درصد افزایش بخشید.(۱۱)
هنگامی که دونالد ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ جواز کنسرن شورون را لغو کرد تا بر فشار اقتصادی علیه ونزوئلا بیافزاید، مادورو به عنوان واکنش بازارهای کشور را به سمت آسیا گشود و گسترش داد و ۵۲۵۸ مین خانه را در اختیار خانواده کارگران قرار داد. روز اول ماه مه او «یارانه علیه جنگ اقتصادی» را برای ۲۰ میلیون خانوار از ۹۰ دلار به ۱۲۰ دلار ارتقا داد که با ۴۰ دلار سوبسید مواد غذایی بالغ بر ۱۶۰ دلار شد، که هر ماه علاوه بر دستمزد پایه به خانواده ها پرداخت می گردد. در بخش خصوصی (اکثریت) حداقل دستمزدها ۲۰۰ دلار است. یک نکته مهم در تحلیل قدرت خرید در ونزوئلا این است: با وجود تحریم های غرب و برخلاف رژیم های نئولیبرال خدمات دولتی و هزینه حوایج اساسی در ونزوئلا بسیار مناسب است. بنزین سوبسید شده ( لیتری ۰،۵ دلار)، آب، برق، گاز، اینترنت، مترو و غیره بسیار ارزان است. قیمت مواد غذایی که دولت برای مقابله با محاصره ، ماهیانه در اختیار مردم قرار می دهد فقط ۵درصد قیمت بازار است. بسیاری از مراکز درمانی، فرهنگی و هنری دولتی برای مردم رایگان است. (۱۲)
در حالی که در غرب روز به روز بیشتر درآمد خانوارها تا آخر ماه کفایت نمی کند، کارگران ونزوئلایی روزانه به مغازه ها و شرکت های باز رجوع می کنند. کاراکاس از موسیقی تجاری اشباع شده و همه روز صبح ها صف های طولانی مردم در مقابل فروشگاه های بزرگ شکل می گیرد (۱۳). هزاران ونزوئلایی مهاجر از دست فقر در کشورهای «میزبان» فرار می کنند و به برکت شرکت های هوایی دولتی به میهن خود باز می گردند، خیلی پیش از آنکه رژیم ترامپ با نقض قوانین حقوق بشر آنها را بیرون افکند.(۱۴) ولی رئیس سابق حزب کمونیست حکمش را صادر کرده: «دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست ونزوئلا براین عقیده است که پس از بیانات اول ماه مه حقوق ها و حقوق بازنشستگان در ونزوئلا به صفر تقلیل خواهد یافت».(۱۵)
استفاده از وجهه رسانه های امپریالیستی
وقتی که مافیای رسمی که با شرکت های دولتی و خصوصی رابطه دارد، حقوق بشر را زیر پا می گذارد، رئیس سابق حزب کمونیست به طور اتوماتیک تقصیر را به گردن مادورو می افکند. «مادورو درست مانند فاشیست ها ترور را بین مردم گسترش می دهد». این وسواس شخصی فیگوئرا است: او از جوی که رسانه های سرمایه داری در بیست سال گذشته ایجاد کردند استفاده می کند. هرچند در ونزوئلا کارگران غیرعادلانه دستگیر شدند، که مبارزات مشروع جنبش های اجتماعی را برای آزادی آنان به دنبال داشت ولی نقض حقوق بشر سیاست دولت را بازتاب نمی دهد.
نه در ونزوئلای مادورو، بلکه در برزیلِ ایگناسیو لولا دا سیلوا، خشونت روستایی در سال ۲۰۲۴ به سطح بیسابقهای رسید و ترورها در مناطقی متمرکز بودکه صنعت کشاورزی در حال رشد است.
نه در ونزوئلای مادورو، بلکه در کلمبیای گوستاوو پترو، در سال ۲۰۲۴، «هر دو روز یک بار یک رهبر اجتماعی ترور میشود – چه فعال حقوق بشری، چه عضو اتحادیه کارگری، چه فعال-کلمبیایی آفریقایی تبار ، چه رهبر دهقانی و غیره» – و در سال ۲۰۲۵، هفتاد رهبر اجتماعی ترور شدند.
نه در ونزوئلای مادورو، بلکه در مکزیکِ کلودیا شینباوم، در سال ۲۰۲۴، «۱۲۵۰۰۰ نفر مفقود گزارش شدند» و گورهای دسته جمعی مخفی مرتباً کشف میشوند. آیا این بدان معناست که لولا، پترو یا شینباوم با سیاستهای خود این نقض حقوق بشر را تشویق میکنند؟ (۱۶)
در ونزوئلا مادورو چندین بار علناً رشوه دهی بزرگ مالکان به پلیس برای بیرون افکندن دهقانان را محکوم کرد و کشتار متداول سیاستمدارانی که در دوران شاوس خواهان اجرای اصلاحات ارضی بودند را خاتمه داد. (۱۷) دادستان کل کشور «طارق ویلیام صعب» صدها قاضی فاسد و رشوه خوار و پلیس های آدمکش را اخراج کرد. شهردار کمونیست شیلیایی «دانیل خادوئه»که قربانی قانون شد و در کشور خود دستگیر گردید، زیرا شبکه داروخانه های مردمی را ایجاد کرده بود نوشت:
«روند بولیواری توانست صدها نفر از نیروهای امنیتی را بهخاطر نقض حقوق بشر، سرپیچی از فرمان و استفاده از اسلحه در جریان خشونت های راست گرایان افراطی زندانی و محکوم کند در حالی که در شیلی حتی یک مامور امنیتی، که جنبش اجتماعی را سرکوب کرده بود، دستگیر نشد و در مقابل دادگاه قرار نگرفت» (۱۸)
در مورد دمکراسی صحبت کنیم. مادورو مانند همسایگان مترقی خود به اصلاحات ساده بسنده نکرد. روز ۲۵ مه ۲۰۲۵ پس از پیروزی چشمگیر ائتلاف شاویستی در انتخابات مجلس، مادورو برنامه راهبردی بنای یک دولت نوین برپایه مدیریت خودگردان مردمی را دوباره مطرح کرد. در سطح کشور همایش های شهروندان صورت می گیرد تا پیشنهاداتی برای اصلاح قانون اساسی جمع آوری شود. رئیس جمهور بولیواری توضیح داد که هدف این است که «یک دمکراسی مدرن که برپایه شرکت مستقیم شهروندان، برپایه قدرت جنبش های اجتماعی و جامعه بنا گردد. یک فرآیند باشکوه از دموکراتیزه کردن جامع جامعه ونزوئلا، از زندگی سیاسی، نهادی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی. زیرا سیستمی که تصمیم میگیرد برای کنترل تیک تاک، اینستاگرام، رادیو و تلویزیون چه کسی بیشتر پول دارد، دموکراسی نیست، بلکه یک نمایش مضحک، یک تئاتر پوچ است. ونزوئلا این را نمیخواهد، زیرا کل تاریخ آن با ایده و آرزوی دموکراسی واقعی شکل گرفته است.» (۱۹)
وقتی فیگوئرا متهم می کند که «مادورو دیکتاتور مانند فاشیسم بذر ترور می پاشد»، آیا نمی توان در سخنانش اثر USAID ویا NED را دید؟ مطمئناً او در سیستم اقلیمی نهادهای غیر دولتی «حقوق بشری»حرکت می کندکه مانند PROVEA به ورطه اپوزیسیون علنی سیاسی علیه انقلاب بولیواری و مجامع خبرگان قانون اساسی آن سقوط کردند. نهادهای غیر دولتی که در مورد «زندانیان سیاسی» برای رسانه ها و مافیای راست افراطی ونزوئلایی در موسسات آمریکایی سند اختراع می کنند. آنقدر که دستگاه دیپلماسی ترامپ از آنها فاصله گرفت. (۲۱)
ولی یک توضیح بازهم نحیف تر و رقیق تر وجود دارد. قبل از انتخابات ریاست جمهوری در ژوئیه ۲۰۲۴ ماچادو راست افراطی اعلام کرد که در صورت پیروزی در انتخابات از شاویست ها «شکایت» خواهد کرد. به سخن دیگر : آنها را نابود خواهد ساخت. آیا رئیس سابق حزب کمونیست ونزوئلا به امید این که شاویسم بعد ازشکست انتخاباتی ناپدید خواهد شد با ماچادو پیمان عدم تعرض امضاء کرد؟ و این که حزب کمونیست دوباره تنها نیروی چپ خواهد بود؟ با درنظر گرفتن فرقه گرایی و اپورتونیسم فیگوئرا این فرضیه زیاد هم دور از عقل نیست.
مبارزه بین کهنه و نو
هنری پاررا، رئیس جدید حزب کمونیست ونزوئلا، به همراه برخی از رفقایش در فعالیت های خیابانی انتخابات پارلمانی آوریل ۲۰۲۵. جوانان کمونیست ونزوئلا و رهبر آن، مانوئل آلمان، علاقه خود را برای همکاری با مدیریت مردمی خودگردان توضیح میدهند: «چگونه میتوان از جوامعی حمایت کرد که در آنها مردم بر اساس منافع خود سازماندهی شده و رأی میدهند؟»
اگر امپراتوری های رسانه ای از بیست سال پیش ونزوئلا را «دیکتاتوری» می نامند، تنها به این دلیل زیرا باید گسترش دستگاه دمکراتیک سازی انقلاب بولیواری را مانع شوند. موریس له موئن روزنامهنگار فرانسوی می گوید: «با وجود اینکه منتقدان ونزوئلا ممکن است از این موضوع شگفتزده شوند، هزاران حکومت مردمی خودگردان، بلندپروازانهترین آزمایش دموکراسی مشارکتی در قاره آمریکا و احتمالاً فراتر از آن است.» رسانه ها آزمایش های محلی را تحمل می کنند (زاپاتیسم، روژاوا…) ولی باید این «انقلاب در انقلاب» را که سیستم را به خطر می افکند و بسیاری از روشنفکران و جنبش ها در جهان جنوبی را تحت تأثیر قرار می دهد، مسکوت بگذارند. برای مدیر انستیتوی سه قاره، تاریخ شناس هندی ویجاد پراشاد «در ونزوئلا، کمون های ایجاد شده در محله های مردمی، نقش تعیین کننده ای در پیدایش ایده های نوین و نیروهای مادی که جامعه را به جلو می برد، ایفا می کنند.» جامعه شناس ضد استعماری پورتوریکویی «رامون گروس فوگل» می گوید: «شاید به دلیل وجود تمام مشکلاتی که امپراتوری در ونزوئلا به وجود آورده، لحظه تاریخی و آنچه که در حال ایجاد است و هیچ جا در آمریکای لاتین وجود ندارد از نظر ما دور می ماند.»
«مسیلن گورِت» هماهنگ کننده بینالمللی جنبش بی زمینان برزیلی می گوید:
«گاهی اوقات ما چپ ها در مورد درجه فراهم آوردن مقدمات و برنامهریزی که برای پیشرفت ضروری است تصورات بسیار کوته بینانه ای داریم، که می تواند به مانعی تبدیل شود. خلاقیت در کشوری که مردم آن بسیار خودانگیخته عمل می کنند، فضیلت بزرگ انقلاب بولیواری است. در اینجا خلق واقعاً سوژه انقلاب است و کمون های ونزوئلایی مدلی است که قاره ما به آن نیاز دارد.»
——————————————————————–
۱ Rede von Hugo Chavez in Havanna, Dezember 1994.
۲ «Eine mögliche Utopie – Mein erstes Leben», Hugo Chávez (Gespräche mit Ignacio Ramonet). Einige Jahre später, in einem anderen Kontext, kommt Gustavo Petro zum gleichen Schluss: «Die kolumbianische Linke hat, weil sie zu klein, zu isoliert und zu sektiererisch war, die Präsidentschaft nie gewonnen. Das Gruppenego ‹ist sehr schädlich› mit seiner «korrekten und reinen Linie und seiner Art, jeden Kolumbianer mit Misstrauen zu betrachten, der nicht einem Kader der Linken ähnelt, dem, was wir früher einen revolutionären Kader nannten».
۳ Im Jahr 2018 verliessen bei einem Nationalkongress des PCV überlebende Guerillakämpfer aus den 1960er Jahren den Raum, um diese Anti-Maduro-Haltung anzuprangern: «Wir alle haben für diese Revolution gekämpft, also hör’ auf, diejenigen zu beleidigen, die dafür gestorben sind», riefen sie Oscar Figuera zu.
۴ Siehe Figueras Presseerklärung zur Rechtfertigung dieser Säuberung, die unverhohlen von Websites wie Solidnet verbreitet wird.
۵ «Caracas 3rd International Conference in March 2023 : Latin America has a vital role to play in the world anti-imperialist struggl.»
۶ «Avalanche of irregularities plunges May 25 electoral process into the abyss.» ¶ «El Partido Comunista de Venezuela rechaza la candidatura de Maduro y apoya la de Enrique Márquez.» ¶ «El Partido Comunista de Venezuela anuncia decisión de no participar en comicios de julio.»
۷ «PCV: Maduro trata de recomponer su malograda legitimidad con foro parlamentario antifascista.»
۸ Der «Fall Figuera» ist nur ein Beispiel für den Einfluss der Griechischen Kommunistischen Partei, die kommunistische Organisationen weltweit spaltet oder lähmt, indem sie eine «chemisch reine» Kritik an politischen Prozessen verbreitet. Jeder Prozess, der nicht ins Schema passt, wird als «reformistisch» oder «imperialistisch» angeprangert. Ob China, Mexiko, Venezuela usw. – da sie gemischtwirtschaftlich geprägt sind, sind sie Verräter, die mit dem Kapitalismus paktieren, und da der Kapitalismus imperialistisch ist, sind sie auch imperialistische Regimes! Im Hinblick auf den Ukraine-Konflikt verwischt diese Strömung die Ursachenkette (den prowestlichen Putsch auf dem Maidan 2014, die Bombardierung der russischsprachigen Bevölkerung im Donbass und in Lugansk, die Täuschung der Minsker Abkommen, die Stationierung von NATO-Raketen und biologischen Stützpunkten an der Grenze zu Russland usw.), um Russland in einen «Imperialismus» zu verwandeln, der mit dem der Vereinigten Staaten angeblich identisch ist.
۹ «Sanções contra Venezuela fizeram o país perder US$ 226 bi em receitas petrolíferas.» ¶ «Venezuela. ONU reconoce impacto negativo de las medidas coercitivas unilaterales de EE.UU.»
۱۰ «Nicolas Maduro est-il devenu néo-libéral?» ¶ Für eine vollständige Sequenz seit Beginn des Wirtschaftskrieges: «Mai 2011: augmentation du salaire minimum de 25% et des salaires des universitaires et du secteur public de 40%.» ¶ «Venezuela: l’augmentation du salaire et la baisse du chômage continuent.» ¶ Contrôle des prix des aliments, hausse du salaire, impôt sur les grandes fortunes et affranchissement du dollar: «Maduro poursuit l’offensive contre la guerre économique.» ¶ «Maduro hace milagros para proteger el ingreso mínimo integral en plena guerra económica.» ¶ «Venezuela aumenta auxílios para amenizar inflação, mas desafio é ampliar poder de compra.» ¶ «Malas noticias al imperio: no podrán frenar los recursos para el pueblo.»
۱۱ «CEPAL: Venezuela destaca como la economía de mayor crecimiento en la región.» ¶ «La economía venezolana continúa avanzando: El PIB creció ۹,۳۲% en el primer trimestre de 2025» ¶ «۹۷% de los productos que se venden en los supermercados son hechos en Venezuela.» ¶ «Venezuela mantiene crecimiento sólido en soberanía alimentaria durante primer semestre del 2025.» ¶ «Pese a sanciones y guerra económica: Venezuela aumenta sus exportaciones no petroleras a más del 87%.» ¶ «Venezuelan Oil Production Recedes as PDVSA Finds New Partners.»
۱۲ «Un país que se autoabastece y exporta: Venezuela rompe crimes sanciones y alcanza soberanía alimentaria.» ¶ «Sistema Agroalimentario venezolano reporta mejoras en abastecimiento y almacenamiento al cierre de mayo.» ¶ «Presidente Maduro entregó la vivienda 5 millones 258 mil.» ¶ «Venezuela: School Food Program Serves 4.6 Million Students for Free.» ¶ «Plan quirúrgico de cataratas en Miranda atenderá ۵۰۰ pacientes.»
۱۳ «۲۰۲۴, el año de los supermercados.»
۱۴ «US Strips Hundreds of Thousands from Cuba, Haiti, Nicaragua and Venezuela of Migratory Status. President Nicolás Maduro appealed to Venezuelan migrants abroad to return home.» ¶ «Où sont les défenseurs des droits humains des Vénézuéliens?» ¶ «Maduro a dit: ‹s’ils n’en veulent pas, nous si.›» ¶ «Cabello: Más de un millón de venezolanos han retornado tras encontrar la cruda realidad.»
۱۵ «PCV: Política económica de Maduro llevó a cero los salarios y las pensiones.»
۱۶ «Brésil: 12 morts lors d’un raid de la police dans la ville de Salvador.» ¶ «Violência no campo bate recorde da última década e áreas de avanço do agronegócio concentram casos de assassinatos.» ¶ «Indígenas bloquean carretera en Brasil contra ley que amenaza sus territorios.» ¶ «En 2024, un líder social fue asesinado cada dos días en Colombia» ¶ «En 2024, un líder social fue asesinado cada dos días en Colombia.» ¶ «Amnistía Internacional rechaza trabajo de Fiscalía colombiana en crimes against líderes sociales.» ¶ «México, el país que desaparece: sin rastro de 125 ۰۰۰ personas.» ¶ «Rechaza México declaraciones de Comité de ONU sobre desapariciones forzadas.» ¶ «Protestan familiares de desaparecidos en el Senado.» ¶ «Madres de todo el país exigen justicia para personas desaparecidas.» ¶ «Rechaza México que haya desapariciones forzadas sistemáticas por parte del Estado.»
۱۷ «Nicolas Maduro interdit toute expulsion de paysans et exige d’arêter les responsables de ces exions (photos et vidéo).» ¶ «Déclarations du Procureur général Tarek William Saab.»
۱۸ «Declaraciones de Daniel Jadue.»
۱۹ «A rebours des post-democraties de Musk and Trump, Nicolas Maduro renforce la démocratie au Venezuela». Der Humanismus der Bolivarischen Revolution hat seine Wurzeln in Simon Bolivars Maxime «Verflucht sei der Soldat, der seine Waffe gegen das Volk richtet», die Hugo Chávez zitierte, als er die venezolanische Armee von der Schule der Amerikas – der von den Vereinigten Staaten geschaffenen «Schule der Mörder» – trennte. Sogar die gewalttätigen Ultrarechten (von den Medien als «Gefangene aus Gewissensgründen» umbenannt), die regelmässig Destabilisierungsversuche organisierten und für ein paar Dollar Jugendliche aus den Bevölkerungsvierteln rekrutierten, wurden schliesslich befreit. Die Anführer der rechtsextremen Putschisten – von Juan Guaidó bis María Corina Machado – wurden nie festgenommen. Man kann sogar von Nachgiebigkeit sprechen, wenn man das Vorgehen der venezolanischen Justiz mit dem der brasilianischen Justiz gegen Bolsonaro oder dem der US-Justiz gegen die Extremisten vergleicht, die das Kapitol stürmten.
۲۰ «El Partido Comunista de Venezuela acusa al Gobierno de ejecutar ‹una politica de terror›» ¶ «National Endowment for Democracy weaponizes ‹democracy› in Venezuela, Nicaragua and Cuba.»
۲۱ «‹Le Grand Venezuela Circus› et ses influenceurs», von Maurice Lemoine, und «Venezuela: Contes et mécomptes de curieux ‹défenseurs des droits humains›», von Maurice Lemoine, und «Venezuela: aux ‹sources› de la désinformation.» ¶ «Con las ONG los extremistas se llenan los bolsillos a costa de la migración venezolana (+Lista)».