تارنگاشت عدالت
نویسنده: ویلیام شرایور
برگرفته از: لینکه تسایتونگ
۳ فوریه ۲۰۲۶
سالهاست که بر این عقیده ام که قدرت نظامی آمریکا آن چنان در اقساء نقاط جهان پخش و تکه تکه شده است، که ایالات متحده تنها وقتی می تواند به اندازه کافی نیروهای خود را متمرکز کند تا بتواند جنگی علیه یکی از سه رقیب بزرگ قدرت خود (روسیه، چین و ایران) آغاز کند، که نیروهای نظامی خود را به نسبت به آن دوی دیگر کاهش دهد.
و دقیقاً در هفته های اخیر در رابطه با افزایش حضور نظامی در منطقه خلیج فارس، و در رابطه با آماده سازی یک حمله هوایی علیه ایران این اقدام صورت گرفته است.
معترفم، حجم نیروهای نظامی آمریکا در خاور میانه که اکنون به شدت متمرکز شده کافی نیست تا بتواند یک جنگ شدید علیه ایران را بیشتر از دو هفته ادامه دهد. ذخایر آمریکا از سلاح های هدایت شونده دقیق ساده بگویم، محدودتر از آن است که بتوان یک سازوکار طولانی را ممکن دانست.
من همچنین باور ندارم که ایالات متحده توانایی لجستیکی و تعمیراتی لازم را برای نگهداشتن بخش بزرگی از ناوگان هواپیمایی فرسودهاش در وضعیت پروازی برای بیش از حدود دو هفته داشته باشد – بهویژه با توجه به احتمال بسیار بالای شلیک موشکهای ایرانی که بر سر تمام پایگاههای آمریکایی در منطقه خواهد بارید.
و اگر ایران ثابت کند که قادر است این وضعیت را حتی به یک جنگ فرسایشی منطقهای یکماهه تبدیل کند، من هیچ راهی نمیبینم که آمریکا بتواند به همان تناوب به عملیات خود ادامه دهد یا تلفات انسانی و تجهیزات ناشی از آن را تحمل کند.
آمریکا مجبور خواهد بود عقب نشینی کند.
و این یک شکست مفتضحانه و فاجعه بار برای واشینگتن خواهد بود و تناسب قوا در سطح جهانی را به طور رادیکال تغییر خواهد داد.
طبیعی است که بسیار از مردم آمریکا و مردم کشورهای دیگر جهان معتقدند که ارتش آمریکا به طور غیرقابل قیاسی برتر است، که ایرانی ها ۴۸ ساعته مغلوب و تسلیم خواهند شد و از این رو این که موشکهای تهاجمی و پدافندی آمریکا «تمام خواهد شد» توهم بی ربط است.
برای اکثر مردم جهان این فکر که ایالات متحده آمریکا می تواند در جنگ علیه ایران با شکست روبه رو شود، کاملاً غیر قابل تصور است.
شاید حق با این افراد باشد. شاید من و دیگران به توانایی های ایران زیاد پربها می دهیم. شاید ایران با یک حمله نابود کننده آمریکا و اسرائیل مانند یک خانه پوشالی فروریزد. شاید آنها از این لشکر کشی مهیب آمریکا چنان مرعوب شده باشندو در لحظه آخر به خواسته های واشنگتن گردن خواهند نهاد و برنامه هسته ای خود را رها خواهند کرد، نیروهای موشکی خود را از بین خواهند برد و به آمریکا اجازه خواهند داد یک رژیم دست نشانده بر سریر قدرت نشاند.
ولی من به شدت شک دارم.
در هر صورت، ایالات متحده نیروی نظامی قدرتمندی را به منطقه اعزام کرده است. علاوه بر این، بخش بزرگی از توانمندیهای پدافند هوایی آمریکا برای این کارزار مستقر شده است تا از احتمال واکنش متقابل ایران به حمله آمریکایی-اسرائیلی جلوگیری کند.
من کراراً در سال های اخیر شک و تردید خود را بیان کردم که ایالات متحده نهایتاً تصمیم به حمله به ایران نخواهد گرفت. من عمیقاً معتقدم که افراد خردمند و منطقی در پنتاگون خطرات عظیم چنین اقدامی را می شناسند و نفرت و انزجارآنها از تلفات انسانی و مادی نهایتاً مانع از ابتلای آمریکا به چنین فاجعه راهبردی خواهد شد.
ولی با همه این احوال این طور به نظر می رسد که قدرتمندان در واشنگتن مصممند خواست های خود را به ایران تحمیل کنند و این طور به نظر می رسد که ایرانی ها نیز عزم دارند مقاوم و استوار بمانند. هیچ یک از دو طرف در وضعیتی نیست که بخواهد عقب نشینی کند و از این رو باید منتظر یک درگیری تعیین کننده در پیش باشیم.